Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Χωρίζουν οι δρόμοι μας...

Έχω σπασμένη καρδιά...

Γιατί είμαι σπασμένη σε δυο κομμάτια και δεν μπορώ να πάω παρακάτω. Οι φωνές της καρδιάς μου, αυτές που σε αγαπούσαν και μου έλεγαν να μην σε αφήσω ποτέ. Τώρα....τώρα μου λένε να σε ξεχάσω. πως δεν μου αξίζεις..

Γιατί; γιατί να ήρθαν έτσι τα πράγματα; Έκανα κάτι κακό; κάτι που σε πλήγωσε; κάτι που να σε στεναχώρησε; μήπως φταίω εγώ; Για αυτό που είμαι; Δεν με θες πια;.... 

Με πλήγωσες με την κάθε σου λέξη. Ταπεινώθηκα. Ένιωσα προδομένη από το ίδιο το άτομο που αγαπώ. Ένιωσα άλλος άνθρωπος. Ίσως κάποιος χωρίς ψυχή. Κάποιος κακός χωρίς καρδιά. Μήπως σου έμοιασα; Και εσύ έτσι νιώθεις για εμένα;

Η απόσταση είναι η πουτάνα. Αυτή μας χωρίζει. Χωρίς να ξέρει τι νιώθω για εσένα. Χωρίς να ξέρει τι έχω περάσει μαζί σου. Χωρίς να ξέρει τι έχω περάσει πριν σε αγαπήσω και πως τα είχα ξεχάσει όταν σε γνώρισα...

Τώρα. Τώρα που σε χάνω, έρχονται στην φόρα. Αναζητούν μια θέση στην καρδιά μου. Είχα τον καλύτερο δάσκαλο και έχω γίνει πιο δυνατή από ποτέ. Τους λέω "όχι" όταν μου ζητάνε συντρόφια . Τους απορρίπτω όταν μου κλαίγονται. Απορρίπτω και το κάθε τόσο δα άσχημο πράγμα που έχω ζήσει

Η καρδιά μου είναι άδεια. Υπάρχει μόνο αγάπη. Στάζει από συντροφιά. Περιμένει να τα δώσει σε μια καλή καρδιά. Καλή όπως αυτή. Κάποιο άλλο μισό που να της αξίζει πραγματικά. Τώρα πια ξέρει πως αυτό το άλλο μισό δεν είσαι εσύ...

Δεν θα πέσει σε άλλη παγίδα. Έχει καλή καρδιά. Την έχει χτίσει μόνη της. Από όλα αυτά που έχει ζήσει είναι δυνατή. Είναι άξια. Ψυχή που στάζει από αίμα..Ο τοίχος προστασίας της με το όνομα σου έχει σβήσει. Μπορεί να σταθεί μόνη της πια. Αυτός ο τοίχος την κρατούσε μακριά. Μακριά από άλλους που ήθελαν μόνο το καλό της...

Είναι κρίμα για αυτόν. Χάνει μια καρδιά. Μια καρδιά που τον αγαπούσε μέχρι που αυτή η φλόγα αγάπης έσβησε από δική του δουλεία. Αυτός το έκανε. Αυτός το προκάλεσε. Μόνος του άφησε να φύγει μέσα από την αγκαλιά του έναν άγγελο. Έναν άγγελο με κομμένα φτερά...

Τώρα πια ο δρόμος τους βγάζει άλλου... Όχι στα ίδια μονοπάτια που έπαιρναν κάποτε μαζί. Είχαν τα ίδια όνειρα. Τα ίδια μυστικά. Περπατούσαν μπροστά και έκαναν τα ίδια λάθη. Τώρα ο καθένας με την δικιά του ψυχή... προχωρά. Μακριά. Μακριά από αυτό το κάτι που κάποτε αναζητούσαν. Κάποτε το ήθελαν. Κάποτε νοιάζονταν. Κάποτε αγαπούσαν...

Αναστασία

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Με σκότωσες...

 Με το δικό σου μαχαίρι....

Η αγάπη σταματά και ο χρόνος αντίστροφα αρχίζει να μετρά. Θέλει να πάει, θέλει να ξανανιώσει την αγάπη μας που τώρα δεν υπάρχει πια... Με πρόδωσες. Με πλήγωσες. Βρήκα την δύναμη να σπάσω την αλυσίδα που γινότανε όλο και πιο δυνατή μέρα με την μέρα με τα δικά σου ψέματα που μου πούλαγες. Με είχες τυφλώσει. Βρήκα ξανά το φως μου. Βρήκα ξανά τον παλιό μου εαυτό. Δεν ανήκεις πια εδώ...

Τώρα πάλι μόνη προχωρώ. Πίσω δεν κοιτώ. Έχω ψηλά το κεφάλι και τραγουδώ. Όλος αυτός ο καιρός ήταν χαμένος μαζί σου. Δεν είχα που να σταθώ. Πίστευα σε αυτό. Σε αυτό το ψέμα κάθε λεπτό. Άνοιξα φτερά και πέταξα μακριά... μακριά από σένα. Μακριά σε ότι μου θύμιζε εσένα. Μακριά από όλους και από όλα.

Δεν έχω εμπιστοσύνη πια. Ούτε τον ιδιο μου τον ευατό δεν μπορώ να πιστέψω. Όλα μου τα μυστικά φυλακισμένα με δεσμούς. Όλοι μου οι πόνοι, τοίχος σε όποιον και αν βρεθώ. Καρδιά που στάζει αίμα. Σαν κοφτερό μαχαίρι τρυπάει την καρδιά. Από το δικό σου μαχαίρι. Από το δικό σου όπλο. Με σκότωσες... 

Αναστασία