Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Με σκότωσες...

 Με το δικό σου μαχαίρι....

Η αγάπη σταματά και ο χρόνος αντίστροφα αρχίζει να μετρά. Θέλει να πάει, θέλει να ξανανιώσει την αγάπη μας που τώρα δεν υπάρχει πια... Με πρόδωσες. Με πλήγωσες. Βρήκα την δύναμη να σπάσω την αλυσίδα που γινότανε όλο και πιο δυνατή μέρα με την μέρα με τα δικά σου ψέματα που μου πούλαγες. Με είχες τυφλώσει. Βρήκα ξανά το φως μου. Βρήκα ξανά τον παλιό μου εαυτό. Δεν ανήκεις πια εδώ...

Τώρα πάλι μόνη προχωρώ. Πίσω δεν κοιτώ. Έχω ψηλά το κεφάλι και τραγουδώ. Όλος αυτός ο καιρός ήταν χαμένος μαζί σου. Δεν είχα που να σταθώ. Πίστευα σε αυτό. Σε αυτό το ψέμα κάθε λεπτό. Άνοιξα φτερά και πέταξα μακριά... μακριά από σένα. Μακριά σε ότι μου θύμιζε εσένα. Μακριά από όλους και από όλα.

Δεν έχω εμπιστοσύνη πια. Ούτε τον ιδιο μου τον ευατό δεν μπορώ να πιστέψω. Όλα μου τα μυστικά φυλακισμένα με δεσμούς. Όλοι μου οι πόνοι, τοίχος σε όποιον και αν βρεθώ. Καρδιά που στάζει αίμα. Σαν κοφτερό μαχαίρι τρυπάει την καρδιά. Από το δικό σου μαχαίρι. Από το δικό σου όπλο. Με σκότωσες... 

Αναστασία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου