Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

Χωρίζουν οι δρόμοι μας...

Έχω σπασμένη καρδιά...

Γιατί είμαι σπασμένη σε δυο κομμάτια και δεν μπορώ να πάω παρακάτω. Οι φωνές της καρδιάς μου, αυτές που σε αγαπούσαν και μου έλεγαν να μην σε αφήσω ποτέ. Τώρα....τώρα μου λένε να σε ξεχάσω. πως δεν μου αξίζεις..

Γιατί; γιατί να ήρθαν έτσι τα πράγματα; Έκανα κάτι κακό; κάτι που σε πλήγωσε; κάτι που να σε στεναχώρησε; μήπως φταίω εγώ; Για αυτό που είμαι; Δεν με θες πια;.... 

Με πλήγωσες με την κάθε σου λέξη. Ταπεινώθηκα. Ένιωσα προδομένη από το ίδιο το άτομο που αγαπώ. Ένιωσα άλλος άνθρωπος. Ίσως κάποιος χωρίς ψυχή. Κάποιος κακός χωρίς καρδιά. Μήπως σου έμοιασα; Και εσύ έτσι νιώθεις για εμένα;

Η απόσταση είναι η πουτάνα. Αυτή μας χωρίζει. Χωρίς να ξέρει τι νιώθω για εσένα. Χωρίς να ξέρει τι έχω περάσει μαζί σου. Χωρίς να ξέρει τι έχω περάσει πριν σε αγαπήσω και πως τα είχα ξεχάσει όταν σε γνώρισα...

Τώρα. Τώρα που σε χάνω, έρχονται στην φόρα. Αναζητούν μια θέση στην καρδιά μου. Είχα τον καλύτερο δάσκαλο και έχω γίνει πιο δυνατή από ποτέ. Τους λέω "όχι" όταν μου ζητάνε συντρόφια . Τους απορρίπτω όταν μου κλαίγονται. Απορρίπτω και το κάθε τόσο δα άσχημο πράγμα που έχω ζήσει

Η καρδιά μου είναι άδεια. Υπάρχει μόνο αγάπη. Στάζει από συντροφιά. Περιμένει να τα δώσει σε μια καλή καρδιά. Καλή όπως αυτή. Κάποιο άλλο μισό που να της αξίζει πραγματικά. Τώρα πια ξέρει πως αυτό το άλλο μισό δεν είσαι εσύ...

Δεν θα πέσει σε άλλη παγίδα. Έχει καλή καρδιά. Την έχει χτίσει μόνη της. Από όλα αυτά που έχει ζήσει είναι δυνατή. Είναι άξια. Ψυχή που στάζει από αίμα..Ο τοίχος προστασίας της με το όνομα σου έχει σβήσει. Μπορεί να σταθεί μόνη της πια. Αυτός ο τοίχος την κρατούσε μακριά. Μακριά από άλλους που ήθελαν μόνο το καλό της...

Είναι κρίμα για αυτόν. Χάνει μια καρδιά. Μια καρδιά που τον αγαπούσε μέχρι που αυτή η φλόγα αγάπης έσβησε από δική του δουλεία. Αυτός το έκανε. Αυτός το προκάλεσε. Μόνος του άφησε να φύγει μέσα από την αγκαλιά του έναν άγγελο. Έναν άγγελο με κομμένα φτερά...

Τώρα πια ο δρόμος τους βγάζει άλλου... Όχι στα ίδια μονοπάτια που έπαιρναν κάποτε μαζί. Είχαν τα ίδια όνειρα. Τα ίδια μυστικά. Περπατούσαν μπροστά και έκαναν τα ίδια λάθη. Τώρα ο καθένας με την δικιά του ψυχή... προχωρά. Μακριά. Μακριά από αυτό το κάτι που κάποτε αναζητούσαν. Κάποτε το ήθελαν. Κάποτε νοιάζονταν. Κάποτε αγαπούσαν...

Αναστασία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου